Przyszło mi do głowy, żeby napisać mały suplement do wczorajszego postu. Od kilku postów kręcę się wokół i zachęcam do patrzenia na siebie i na innych poprzez pryzmat tego co "najpiękniejsze".
Ale powinienem chyba powiedzieć, że kiedy tak patrzymy, nierzadko przychodzi smutek. Dlaczego?
Jednym z powodów może być to, że widzimy czyjeś (a może nasze własne również?) niewykorzystane możliwości. Życiową pułapkę, w której się ktoś znajduje i jak mucha z butelki - nie potrafi się z niej wydostać. Lub brak śmiałości by sięgnąć po to czego pożąda. Albo gniew, ktory oddziela od spokoju i satysfakcji w kontaktach z innymi.
Wszystkie może mają tą samą przyczynę. Fakt, że to "najpiękniejsze" jest kruche, nietrwałe, podatne zranienie itd.
Przypomina się w tym momencie piosenka Stinga "Fragile":
"If blood will flow when flesh and steel are one
Drying in the colour of the evening sun".
Można to chyba przetłumaczyć tak:
"Gdy płynie krew, a ciało i stal stapiają sie w jedno
schnąc w kolor słońca o zmierzchu".
Jakby piękno łączyło sie z przerażeniem. Jakby piękno czegoś można było mierzyć jego ulotnością.
I przychodzi mi do głowy wers innej piosenki, autorstwa tym razem Cole Portera:
"The joy that you find here you borrow
You cannot keep it long it seems."
czyli:
"Szczęcie, które tu znajdujesz,jest pożyczone
i trwa jedynie chwilę, tak się zdaje."
Może zatem trzeba kochać siebie i innych właśnie za to, że przemijają?