Ufff!

Zrobiła się tak długa przerwa, że sam zapomniałem o czym chciałem napisać...

Proszę o wybaczenie i piszę co też mi się nasuwa samo do głowy tego śnieżnego wieczora. Ciekawa jest Twoja uwaga poszłabym... o tym jak oceniamy siebie. I o treningu jaki odbieramy.

Weźmy taki jazz. Jak wiadomo jest to inaczej mówiąc muzyka improwizowana. Jest niezwykłe, że najlepsze jazzowe nagrania powstają spontanicznie w trakcie jazz sessions. Wszystkim chyba znana jest płyta Milesa Davisa "Kind of Blue". Po latach uczestniczący w tym nagraniu pianista Billy Evans wspominał, że Miles dopiero na pół godziny przed nagraniową sesją wytłumaczył im pobieżnie co mają grać. Następnie musiało im wystarczyć słowo lub dwa w czasie samego nagrania.

Opowiadam tę historię, bo sądzę, że zanadto wagi przywiązujemy do naszych ocen siebie. Trzeba się ćwiczyć w autoironii, trzeba sobie pozwalać na bycie niespójnym, trzeba akceptowac to, że często w oczach swoich i innych prezentujemy sie jak idioci. Bo ważne są tylko te chwile, gdy dochodzi do głosu to, co w nas najcenniejsze.I przejawia się ono dość często w naszej spontaniczności właśnie.

"Kind of Blue" stało się płytą tak ważną dla wielu ludzi, że nie przestawali mimo wpływu lat pytać o nią Milesa. Lecz on niezmiennie odpowiadał: "Ludzie! Weszliśmy do studia, w tym okreslonym czasie i miejscu zagraliśmy kilka dobrych kawałków, a potem wyszliśmy ze studia. Ludzie zapytajcie mnie co TERAZ robię! Gram z kilkoma świetnymi facetami!".

I tym muzycznym akcentem odsyłając chętnych do wysłuchania "So What" albo "Blue in Green" kończy swój tekst:

Trener66