Cześć :-)

No to trochę "ponieocenialiśmy" sobie. Jak było? Hmm... odezwały się głosy, że to niemozliwe żeby nie oceniać. Dlaczego? Bo już, żeby podjąć decyzję żeby nie oceniać musimy najpierw ocenić sytuację!

Cwaniaczki... a jednak twierdzę, że możemy rozwijać w sobie ten potencjał. To tylko analityczny umysł stawia nam takie pułapki. Ale żeby nasze ja znajdowało się w harmononii warto też rozwijać naszą bardziej intuicyjną, holistyczną percepcję. Świata i siebie.

O tym, że jest jak pisałem w poprzednim poscie świadczą jedne z najbardziej fascynujących odkryć psychologii ostatnich lat. Mam na myśli badania na przykład nad lateralizacją. Moja sugestia dotyczyła próby praktycznego wykorzystania tego co wiemy dzięki tym badaniom. I tego, czego nie wiemy, lecz przeczuwamy ;-)

Zatem kiedy juz popracowaliśmy nad wyrobieniem w sobie takiej wewnetrznej przestrzeni nieoceniania, czegoś co starożytni sceptycy określali słowem "epecho", gdzie powiedzie nas ta droga?

Myślę, że w takim kierunku, żeby zamiast oceniać spróbować wartościować. Nie zwracajmy uwagę na semantyczne subtelności, bo te procesy różnią się od siebie jakościowo, diametralnie, choć niewielu chyba zdaje sobie z tego sprawę. Wartościowanie tym bowiem różni się od oceny, że następuje ze względu na jakąś WARTOŚĆ OBIEKTYWNĄ!

I trzeba rzec mocno, że aby móc oceniać siebie i innych trzeba tę wartość poznać. Inaczej będzie to błądzenie we mgle lub walka z wiatrakami.

Ale o tym jak zwykle w następnym odcinku (który tym razem nastąpi wkrótce).

Pozdrawiam i dziękuję za inspirujące komentarze!!!